கூடை நிறைய கனவுகளும் சங்கேரி தந்த மாற்றமும்

48 வயது அஸ்மினாவும், அவரது சக பணியாளரான சுபைதாவும் தங்களது அம்மாக்கள் தூக்கி எறிந்த கோதுமை வைக்கோலில் சிறுகூடைகள் முடைந்ததை நினைவுகூர்கின்றனர். மேவாட் பிராந்தியத்தில் மற்ற பெண்களைப் போன்று இவர்களும் தங்களது அம்மாக்களின் அழுத்தத்தால் நெசவு கற்றனர். அதுவே ஒரு நாள் வாழ்வாதாரமாக மாறும் என அவர்கள் கற்பனையிலும் நினைக்கவில்லை.

“நாங்கள் அவற்றை செய்து அப்போது உறவினர்களுக்கு கொடுப்போம். அப் ஜப் பிகான் லகேன் தோ ஹம் நா தேவேன் ஃப்ரீ மென் [இப்போது அவற்றை விற்கிறோம். யாருக்கும் சும்மா கொடுப்பதில்லை],” என்று கூறி அஸ்மினா சிரிக்கிறார்.

ஹரியானாவின் நுஹ் மாவட்டம் கசேரா கிராமத்தில் உள்ள தனது வீட்டின் முற்றத்தில் சிமென்ட் பெஞ்சில் அமர்ந்திருக்கும் அவர், கை நீளத்திற்கு இருக்கும் கோதுமை குச்சி (பாரம்பரிய கோதுமை வைக்கோல்) ஒன்றை இழுக்கிறார். அவற்றை மெல்லிய ஊசிக் கொண்டு ஐந்து இழைகளாக பிரிக்கிறார். ஒரு இழையை வளைத்து சங்கேரியை (ஆழமற்ற கூடை) முடைய ஆரம்பிக்கிறார்.

“அகர் கர் மேன் மெஹ்மான் ஆகா அவுர் சங்கேரி மேன் ரொட்டி தர் கே நா தி, தோ யூ கெங்கே கி அஸ்மினா நே பிளேட் மெம் ரொட்டி தர் கே தி, சங்கேரி மேன் நா தி [வீட்டிற்கு உறவினர்கள் வந்தால், கூடையில் ரொட்டி கொடுப்பதில்லை, அவர்கள் தட்டில் தான் தர வேண்டும் என்பார்கள்],” என்கிறார் அஸ்மினா.

ஹரியானாவின் மேவாட் பிராந்தியத்திலும், ராஜஸ்தானிலும் பாரம்பரியமாக பெண்களால் முடையப்படும் சங்கேரி பல தேவைகளுக்கு பயன்படும் ஒரு கூடை. ஒரு காலத்தில், ஈத் போன்ற பண்டிகை காலங்களில், திருமணங்களில் அவற்றை பரிசாக கொடுப்பார்கள்.

திருமணம் பேசி முடிக்கும் போது மணப்பெண், சங்கேரி முடைய தெரிந்திருக்க வேண்டியது அவசியம். “எங்கள் மகளுக்கு பல திறமைகள் உள்ளன. அவள் கூடை முடைவாள். குத்ரி [பழைய துணிகளில் செய்யப்படும் போர்வை] நெய்வாள், மண் அடுப்பு கட்டுவாள் என பெண் வீட்டார் பெருமையுடன் சொல்வார்கள்,” என்கிறார் அஸ்மினா.

மதிய நேரங்களில் வீட்டு முற்றத்தில் பெண்கள் ஒன்றுகூடி கதை பேசியபடி கூடை முடைவார்கள். “ஒரு பெண் நடுவில் அமர்ந்து கூடை முடைவதை கவனித்து சுற்றியுள்ள பெண்களும் அந்த முறையை பின்பற்றுவார்கள்,” என்று அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.

அவர்களின் மகள்கள் விளையாடியபடி அந்த கைவினைக் கலையை கற்பார்கள்.

அதெல்லாம் பழைய கதை. முன்பு போல பெண்கள் இப்போது வீட்டு முற்றங்களில் மதிய நேரத்தில் கூடுவதில்லை. சிறுமிகளும் கூடை முடைவதை கற்பதில் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை. அஸ்மினா, சுபைதாவின் மகள்கள் யாரும் இக்கைவினையை கற்கவில்லை. “அவர்கள் கூடை முடைவதை கற்க விரும்பவில்லை – ரொட்டிகளை தட்டுகளில் வைக்கலாம் என்கின்றனர். படித்துவிட்டு நாங்கள் ஏன் கூடை முடைவதை கற்க வேண்டும் எனக் கேட்கிறார்கள்,” என அஸ்மினா சொல்கிறார். “அவர்கள் அசாத் உமர் ஹை [நாங்கள் இளையோர். சுதந்திரமானவர்கள்],” என்கின்றனர்.”

ஹரியானா அரசின் கிராம வாழ்வாதார இயக்கத்தின் கீழுள்ள பர்காத் எனும் 12 பெண்கள் கொண்ட சுய உதவிக் குழுவின் அங்கமாக அஸ்மினா இப்போது கூடை முடைகிறார். அதில் அவர் குழுவின் தலைவியாகவும் இருக்கிறார். நுஹ் மாவட்டத்தில் 2,000 சுய உதவிக்குழுக்கள் உள்ளன.

தேசிய தலைநகர் பிராந்தியத்தின் அங்கமாக இருந்தாலும் நாட்டின் மிக பின்தங்கிய மாவட்டமாக (நிதி ஆயோக் 2018) நுஹ் உள்ளது.

தூரத்து உறவுமுறை அண்ணியான 52 வயது சுபைதாவுடன் சேர்ந்து 2014 முதல் அஸ்மினா கூடை விற்று வருகிறார். அவர்கள் குத்ரியுடன், திரைச்சீலைக்கான குஞ்சங்களையும் தயாரிக்கின்றனர்.

ஒரு சங்கேரி ரூ.1,000 - ரூ.1,500 வரை விற்பனையாகும். ஒரு கூடையை முடிப்பதற்கு ஒரு நாளுக்கு நான்கு மணி நேரம் என எடுத்துக் கொண்டால் கூட 10-12 நாட்கள் ஆகும். இயக்கத்தின் மூலம் டெல்லி, மும்பையிலிருந்து அவர்களுக்கு ஆர்டர்கள் வருகின்றன.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன் ஏற்பட்ட விபத்தை தொடர்ந்து அஸ்மினாவின் கணவர் வேலைக்கு செல்வதில்லை. இதனால் அஸ்மினா மாதம் ரூ.7,000 முதல் ரூ.10,000 வரை சம்பாதித்து குடும்பத்தை தனி ஆளாக நடத்தி வருகிறார்.

கிடைக்கும் கோதுமை வைக்கோலில் எல்லாம் கூடைகள் முடையப்படுவதில்லை. “எண் 306 அல்லது நாட்டு கோதுமை எனப்படும் சிறப்பு வகையை தான் பயன்படுத்துகிறோம் – குறைந்த நீர்பாசனத்தில், அதிக உரங்களின்றி விளையும் வகை,” என்கிறார் அஸ்மினா. சரியான வைக்கோலை தேர்வு செய்வது இப்போது கடினமாகிவிட்டது. இப்போதெல்லாம் உரங்கள், பூச்சிக்கொல்லிகளை விவசாயிகள் விளைச்சலுக்கு அதிகம் பயன்படுத்துவதால் குச்சிகள் முறிந்து பயனற்றதாகவிடுகிறது.

ஜெத், பைசாக் (மார்ச், ஏப்ரல்) மாதங்களில் கோதுமை வைக்கோல் கொள்முதல் செய்யப்பட்டு வீடுகளில் சேமிக்கப்படுகிறது. மழைக்காலம் தொடங்கியதும் வைக்கோல்களுக்கு பிரபலமான சிவப்பு, மஞ்சள், பச்சை, ஊதா போன்ற வெளிர் நிறங்களில் சாயம் பூசுகின்றனர் – இதமான சூரியஒளியில் அவற்றை உலர்த்துகின்றனர்.

எண் 306 என்பது உயர்தர உள்ளூர் கோதுமை வகை. அதிலிருந்து கிடைக்கும் அரை ஏக்கருக்கான வைக்கோலின் விலை ரூ.15,000. அவற்றைக் கொண்டு கிட்டதட்ட 1,000 கூடைகளை முடைந்துவிடலாம்.

“சோமாசே கே தினன் மெம் பனாயெங்கே தோ ஹமாரி ஹாத் நா சிரேங்கி [மழைக்காலங்களில் கூடை முடைந்தால் குச்சிகள் கைகளை அறுக்காது],” என்கிறார் அஸ்மினா. மழைக்காலங்களில் வைக்கோல் மென்மையாகி எளிதாக வளைந்து முடைய ஏதுவாக இருக்கும். மற்ற பருவங்களில் குச்சிகள் உலர்ந்து கூராகிவிடும்.

பாரி சென்றபோது, அக்குழு ஆஸ்திரேலியாவிலிருந்து 200 கூடைகளுக்கான ஆர்டரை பெற்றிருந்தது. ஆனால் அதற்கு தேவையான கோதுமை வைக்கோல் அவர்கள் கைவசம் இல்லை. “கனமழையால் பயிர்கள் நாசமாகி வைக்கோலுக்கு தட்டுப்பாடு வந்துவிட்டது,” என்கிறார் அஸ்மினா.

கூடை முடைவதற்கு இரண்டு வகையான குச்சிகள் – சிருவா, ஆட்டன் தேவைப்படுகிறது. சிருவாவில் கோதுமை வைக்கோலை பல இழைகளாக பிரித்து பக்கவாட்டில் அழுத்தமான, நுட்பமான வடிவத்தை உருவாக்கலாம். ஆட்டனில், வைக்கோல் தட்டையாக இருப்பதால், அகலமான தோற்றத்துடன், கூடை அடியை முடைவதற்கு பயன்படுத்தலாம்.

“பொஹொத் நானோ காம் ஹை [இது ஒரு நுட்பமான வேலை],” என்கிறார் சுபைதா.

அன்றாடம் பயன்படுத்தப்படும் பொருட்கள், உள்ளூர் செடிகள், பூக்கள், மெவாட்டி பெண்கள் அணியும் தங்க சோக்கர் போன்றவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு வடிவங்கள் வருகின்றன. பேரிச்சை மரம், அலைகள், வெற்றிலை போன்ற வடிவங்கள் கூடையின் பக்கவாட்டில் பொதுவாக இடம்பெறுகிறது. அடிப்பகுதியில் பொதுவாக காத்தாடி, பூக்கள், இதயங்களின் வடிவங்களை பெறுகின்றன. சில விசேஷ தருணங்களில், உரிமையாளரின் பெயர்களும் கூடையில் இடம்பெறுகின்றன.

அஸ்மினா செய்த கூடை ஒன்றின் பக்கவாட்டில் ஒருமுறை இப்படி எழுதினார், “ஏக் ரொட்டி காயே, தூஸ்ரி பே ஹாத் நா லகாயே, அவுர் தாப் கி காயி [ஒரு நாளுக்கு ஒரு ரொட்டி சாப்பிடு, ஒன்றை தின்று வயிற்றை நிரப்பிக் கொள் போதும்]” – என்பது இப்பகுதிகளின் பொதுவான பழமொழி.

“நாங்கள் அனைத்து வகை கைவினைப் பொருட்களையும் செய்கிறோம்,” என்கிறார் அவர் புன்னகையுடன்.

“ஒவ்வொரு சுற்றிலும் எத்தனை தையல் இடம்பெற வேண்டும் என்பதை எண்ணிக் கொள்கிறோம் - உதாரணத்திற்கு, பச்சை பூவிற்கு ஒரு சுற்றில் ஐந்து தையல்கள், அடுத்து நான்கு – இதை மனதில் கொள்ளாவிட்டால் வடிவம் சிதைந்துவிடும்,” என்கிறார் அஸ்மினா.

சுபைதா தனது மகள் திருமணத்திற்காக ஏழு வெவ்வேறு பூக்கள் வடிவில் கூடை ஒன்றை முடைந்து வைத்துள்ளார்

விரிவான வடிவமைப்புகளில் இப்போது கூடைகள் வடிவமைப்பது குறைந்துவிட்டது. “அப் சீக் ஹி நா ரஹி தோ சங்கேரி தோ கதம் ஹோங்கி [வைக்கோல் கிடைக்காதபோது, கூடை முடைவதும் முடங்கிப்போவது இயல்புதானே],” என்று அவர் புலம்புகிறார்.

ராஜஸ்தானின் அல்வார் மாவட்டம் தபூக்ராவில் வளர்ந்த அஸ்மினா கூடை முடைவதை விரும்பியதில்லை. அம்மா மரியம் செய்த கூடையை தான் செய்ததாகக் கூறி கணவர் வீட்டுக்கு கொண்டு போவதாக அஸ்மிதா சொல்வார்! ஆனால் திருமணமானவுடன், இது ஒரு மரபு என்பதை அவர் உணர்ந்தார் – அதிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது – அவரது மாமியார் கபூரியும் இக்கலையின் மீது அதிக ஆர்வத்துடன் ஈடுபட்டவர்.

“நான் இங்கு [நுஹ்] வந்தபோது எல்லோர் வீட்டிலும் கூடை செய்தனர். நானும் செய்தேன்,” என அஸ்மினா நினைவுகூர்கிறார்.

இக்கைவினையை இந்து, முஸ்லிம் என இரு சமூகத்து பெண்களும் பயிற்சி செய்தனர். ஆனால் காலப்போக்கில் இது இஸ்லாமிய பெண்கள் வசம் வந்துவிட்டது. “இக்கலை இப்போது இந்துக்களில் வயதான பெண்களுக்கு மட்டுமே தெரியும்,” என்கிறார் அஸ்மினா. “இந்து குடும்பங்கள் படித்துவிட்டு அதிலிருந்து முன்னேறி சென்றுவிட்டனர்.”

நுஹ் நகரில் வசிப்பவர்களில் பெரும்பாலானோர் இந்துக்களின் கலாச்சார சடங்குகளை இஸ்லாமிய நம்பிக்கையுடன் கலந்து பின்பற்றும் மியோ முஸ்லிம்கள்.

மூன்று மகள்கள், நான்கு மகன்கள் என அஸ்மினாவுக்கு ஏழு பிள்ளைகள். பத்தாண்டுகளுக்கு முன் மூத்த மகளுக்கு 18 வயதில் அவர் திருமணம் செய்து வைத்தார். “இப்போது கல்வியின் அவசியம் புரிகிறது,” என்கிறார். அவரது இரண்டாவது பட்டப்படிப்பு முடித்திருக்கிறார். இளையவள் 11ஆம் வகுப்பு படிக்கிறார், கால்பந்து விளையாடுகிறார்.

“அவள் இப்போது போட்டிக்காக ஹரியானாவின் ரோத்தக் சென்றிருக்கிறாள்,” என பெருமை பொங்க சொல்லும் அஸ்மினா, காவல்துறை அதிகாரி அல்லது கால்பந்து பயிற்றுநராகும் ஆசை தனது மகளுக்கு உள்ளதாக குறிப்பிடுகிறார். “மக்களின் மனநிலை இங்கு மாறி வருகிறது – இப்போது மக்கள் பிள்ளைகளை படிக்க வைக்க விரும்புகின்றனர்,” என்கிறார்.

இந்த மனநிலைக்கு வருவதற்காக அஸ்மினா உறவினர், அக்கம்பக்கத்தினரின் விமர்சனங்களை கடந்து வேலை செய்தார். கிராமத்தின் ஒரே பெண்கள் பள்ளியை 12ஆம் வகுப்பு வரை உயர்த்துமாறு அதிகாரிகளிடம் அவர் கோரிக்கை விடுத்தார் – இன்று அங்கு சுமார் 100 பெண்கள் படிக்கின்றனர்.

“மக்கள் இங்கு குறிக்கோள்களின்றி சுற்றுகின்றனர். நான், சுபைதா, மற்றும் பிற பெண்கள் சேர்ந்து வீடு வீடாகச் சென்று குடும்பங்களிடம் அரசுப் பள்ளியில் பிள்ளைகளை சேர்க்க கோரினோம். அந்தாண்டு சுமார் 70 பிள்ளைகள் படிக்க வந்தனர். பலரும் இன்று வேலையில் உள்ளனர்,” என அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.

அஸ்மினா பள்ளியில் படித்தது இல்லை. ஆனால் சுய உதவிக்குழுவில் இருப்பதால் பல அதிகாரிகளை சந்திக்கும் போது அவருக்கு அதன் அவசியம் புரிந்தது. அவர் படித்தவர் என கருதி கிடைத்த மரியாதை, அங்கீகாரத்தை கொண்டு பர்காத் பங்கேற்ற பல சந்தைகள், கண்காட்சிகளில் பிரதமர், முதலமைச்சரை சந்தித்தது அவருக்கு சிலிர்ப்பூட்டுகிறது.

“சிவப்பு சைரன் வைத்த வாகனம் என் வீட்டில் நிற்கும்போது கிராமமே பெருமை கொள்கிறது,” என்கிறார். “இப்போது கிராமத்தில் படித்தவர்களும் இந்த வேலையில் பங்கு பெற விரும்புகின்றனர். முன்பு அவர்கள் பெண்கள் வீட்டை வெளியே வருவது பாவம் என்றனர்.”

அஸ்மினா தனது தாயிடம் இருந்து கற்ற கூடை முடைதல் எனும் கைவினையின்றி இது எதுவும் சாத்தியமில்லை. ஆனால் இக்கலை நீடிக்குமா என்பதில் அவருக்கும், சுபைதாவிற்கு சந்தேகம் உள்ளது. “இளம்பெண்கள் இக்கூடைகளை தாய் வீட்டு நினைவுச் சின்னமாக மட்டுமே கருதுகின்றனர்,” என்கின்றனர் ஒரே குரலில். “ஒருநாள் அப்படி தான் அது ஆகிவிடும்.”

மிருணாளினி முகர்ஜி அறக்கட்டளை (MMF) மானிய ஆதரவில் இக்கட்டுரை வெளிவந்தது.